เรื่องราวระหว่างเราและเธอมันมากมายเกินกว่าจะลบออกได้ภายในค่ำคืนเดียว ,,,

เราพยายามลืมเรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นไม่ว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะเป็นเรื่องดี ๆ

หรือร้าย ๆ ก็ตามที แต่กลับมีอีกคนพยายามบอกกับเราว่า “จะลืมทำไม?” ในเมื่อ

เรื่องราวเหล่านั้นมันเกิดขึ้นมาแล้วหนิ ทำไมเราไม่เลือกที่จะจดจำเฉพาะบางเรื่องไป

เรื่องราวอย่างไหนที่มันดี ๆ ก็เก็บเอามาให้เวลาเราได้คิดถึงมัน เราก็จะได้ยิ้มกับเรื่องราว

เหล่านั้น แต่เรื่องไหนที่มันเลวร้ายเราก็ลืม ๆ มันไปซะ (มันยากมากที่จะลืมได้)

     ตอนนี้เราเลยพยายามที่จะคิดแต่เรื่องดี ๆ แล้วผลในทางกลับกันหล่ะ? มีใครรู้บ้าง?

(ต้องเจอกับตัวถึงจะรู้) ช่วงแรก ๆ ที่เรารู้จักกับเธอ เราแทบไม่เคยฝันถึงเธอเลย เรา

เคยบอกเธอด้วย แล้วเธอก็แปลกใจว่าเราไม่เคยฝันถึงเธอจริง ๆ เหรอ? จริง!? เราแทบ

ไม่ฝันถึงเธอเลย แต่เดี๋ยวนี้นี่สิ ยิ่งลืมเท่าไหร่ เธอยิ่งตามเข้ามาในหัว เราฝันถึงเธอเกือบ

ทุกคืน (ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องดี ๆ) แล้วมันทำให้เรากลับมาคิดถึงคำพูดของใครบางคน

เค้าบอกว่าหากว่าเราฝันถึงคนที่เรา“รัก”มากเท่าไหร่ ระยะห่างระหว่างเราสองคนนั้นก็จะ

ห่างออกไปเรื่อย ๆ เช่นกัน ,, ตอนนี้เราเริ่มเชื่อแล้ว TT^TT

     ขอโทษที่ทำให้เธอต้องลำบากใจ ขอโทษที่ทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอไม่ต้อง

พยายามทำขนาดนั้นก็ได้ เรื่องที่จะให้เราออกไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราเอง เธอทำ

กับเราเหมือนเดิมก็ได้เราไม่เป็นไรหรอก ยิ้มไว้หน้าที่ของเธอคือ “ยิ้ม” ก็พอแล้ว ~*

Ps. don’t Regret

UltraMix
You'll never walk alone!!!

     หากจะให้ยกตัวอย่างความรักเหมือนอะไร ,, ผมก็คงจะนึกถึงกาแฟเย็นถ้วยหนึ่ง ,,

ที่อาจจะมีทั้งหวาน ทั้งขม ปนกันอยู่ พอมันผสมกันอย่างลงตัวมันก็จะเป็นรสชาด

ที่เราไม่อาจจะขาดมันได้เลย แต่อย่าลืมไปว่า กาแฟในถ้วยนั้น มันสามารถที่จะหมดได้

Photobucket

หากว่ามันหมดลงแล้ว ,, เราสามารถเอามาเติมได้นะ ,, หรือว่า น้ำแข็งมันละลายจนจืดไม่สามารถกินได้แล้วหล่ะ

      แต่สิ่งที่ผมกำลังจะพูดถึงก็คือ มันหมดจนไม่สามารถกลับมามีรสชาดเหมือนเดิมได้แล้ว ,, แต่อย่าลืมว่าสิ่งที่

หลงเหลือมันก็คือความทรงจำ ที่เปรียบเสมือนร่องรอยของถ้วยกาแฟถ้วยนั้น ,, ที่มีอากาศมาเกาะที่ขอบถ้วยแล้ว

ละลายหยดมาบนพื้น อยู่ที่ว่าใครจะสามารถเก็บความทรงจำในแง่มุมไหน จะมีวิธีจัดการกับความทรงจำนั้นอย่างไร ,,

Photobucket

ความรักไม่ได้ทำร้ายใคร แต่ความทรงจำต่างหากที่เราใช้มันมาทำร้ายตัวเราเอง ,,

ps. เขียนภาษาไม่สวยเลย อารมณ์มันคงยังไม่ถึงหล่ะม้างเนี่ย ~* เง่ย

MixUltraMix
You'll never walk alone!!!

Soul Of Pencil ,,,, Soul Of Mind

posted on 02 Jul 2008 19:24 by ultramix
วันนี้เห็นดินสอวางอยู่บนโต๊ะ พร้อมด้วยชีท สแตติก ของใครไม่รู้ -_-"
ถามดินสอว่า
เรา     : แกพร้อมที่จะเต้นระบำมั้ย?
ดินสอ : ข้ารู้สึกไม่ค่อยพร้อมยังไงไม่รู้สิ ข้าหมดเรี่ยวหมดแรงในการเต้น
            แล้วหล่ะเหมือนกับว่าไฟในตัวข้ามันหมด ไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เรา     : ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าจะ เพิ่มพลังให้แกเอง แกอาจจะกลับมามีไฟ
            อีก ครั้งก็ได้นะ
ดินสอ : ว่าแต่ท่าน จะทำอะไรกับข้าเหรอ?
เรา     : แกอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวข้าจะใช้มือของข้า จับแกเต้นระบำเอง
เราก็ได้รวบรวมกำลังกายรวมทั้งความคิดทั้งหมดที่มีวาดรูปผู้หญิงคนนึง
ขึ้นมา(อย่างคร่าว ๆ ) ลงบนชีท สแตติก นั่นแหละ (เดี๋ยวมานไม่มีบท
หุหุ)
ดินสอ : ท่านตอนนี้ข้าเริ่มจะสนุกแล้วหล่ะ ท่านมีอะไรให้ข้าช่วยอีก
           หรือไม่?
เรา     : สิ่งที่ข้าอยากให้เจ้าช่วยก็คือ วาดหญิงคนนั้นต่อให้เสร็จและ
            สร้างนางในหัวข้า ดลบรรดาลให้นางผู้อยู่ในความฝัน
            ออกมามีตัวตน ซักคราได้หรือไม่ (งง อะดิ งงเหมือนกัน)
ดินสอ : ข้าจะทำให้ท่านอย่างสุดความสามารถ (ทำไงแว้)
โปรดติดตามตอนต่อไป เนื่องจากคิดอารายไม่ออก เข้าใจ
ความรู้สึกประมาณว่า คิดสดมะ?? แล้วไม่รู้จะให้มานจบยังไง เลยเขียน
ต่อไม่ได้ เดี๋ยวมาเขียนต่อวันหลัง หุหุ ,,,,
จริง ๆ วาดหญิงคนนั้นเสร็จและหนึ่งรูป แต่วาดด้วย Illustrator นะ
เอิ๊กส์ๆๆๆๆ
Mix_UltraMix
You'll never walk alone!!!